Fuzuli Sözleri

Ya Rab bana cism ü cân gerekmez, cânân yoğ ise cihân gerekmez.

Mende Mecnun’dan füzun aşıklık istidadı var, Aşık-ı sadık menem, Mecnun’un ancak adı var.

Ne yanar kimse bana âteşî dilden özge, Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.

Selâm verdim; rüşvet deyüldür diye, selâmım almadılar.

Aşk imiş her ne var âlemde. İlm bir kıyl ü kâl imiş ancak.

Aşıklar zelil ve bayağı olur Safâ ve saygınlık sevilene yaraşır.

Dünyada her ne var ise kaynağı aşktır; ilim ise koca bir dedikodu.

Aşksız güzellik bayağıdır; güzellikse aşk pazarında mezad…

Cânı içün kim ki cânânın sever cânın sever, Cânı kim cânânı içün sevse cânânın sever.

Topraktan olanı toprağa vermek gerek…

Dünyada her kim ki canını, cananı için severse aslında yine cananını sevmiş olur, aynı şekilde cananını yani sevgilisini kendi canı için seven kişi yine kendi varlığını sevmiş olur.

Dünyaya ümit tutmak olmaz; asla ölümü unutmak olmaz.

Ayrılık günü yüzüme perde çek ey kanlı gözyaşı! Ki gözüm o ay yüzlüden başka bir şey görmesin.

Varlık Allah’a aittir. Gerisi hep hayal ve düşten ibarettir. Bugüne dek bildiğim, bulduğum ve sahip olduğum her şey gerçekte O’ndan ibaret imiş. Zannım, hakikate yönelince sevgim de aşk oluverdi.

Bende mecnun’da olduğundan daha fazla aşıklık kabiliyeti, sevmeye doğal eğilim var. Gerçek aşık benim Mecnun’un sadece adı var.

Bir ben vardır bende benden içeri.

Suya virsün bağ-ban gül-zarı zahmet çekmesün, bir gül açılmaz yüzün tek virse min gül-zara su.

Vuslat! Ah! Ne efsunkâr bir kelime ne kutlu bir an!

Öyle ser-mestem ki idrâk etmezem dünyâ nedir,Ben kimem sâki olan kimdir mey-i sahbâ nedir.

Perde çek çehreme hicran günü ey kanlı şirişk/Ki gözüm görmeye o mah-likadan gayrı.

İyi  haber karınca hızıyla yürüyemezken kötü haber şimşek süratiyle yayılır.

Mey biter saki kalır. Her renk solar haki kalır. İlim insanın cehlini alsa da, hamurunda varsa eşeklik; baki kalır.

Aşk İmiş her ne var âlemde.

Ya Rab belâ-yı aşk ile kıl âşina beni, Bir dem belâ-yı aşktan etme cüda beni.

Ayrılık günü yüzüme perde çek ey kanlı gözyaşı! Ki gözüm o ay yüzlüden başka bir şey görmesin.

Bana, ne gönül ateşinden başka kimse yanar,/Ne de tan yelinden başka kimse kapımı açar.

Öyle kaybettim ki kendimi aşk içkisiyle, anlamıyorum dünya nedir? Ben kimim, saki olan kimdir ve içki kadehi nedir? (Unuttum!..)

Ne yanar kimse bana âteşî dilden özge, Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.

Hicran vuslatın gecesi ise; vuslat firakın şafağıdır fecridir.

Nefes hesabıyla sona erince ömür ya bir kurtuluş ve muştu; ya bir başlangıç ve korkudur.

Varlık Allah’a aittir. Gerisi hep hayal ve düşten ibarettir. Bugüne dek bildiğim, bulduğum ve sahip olduğum her şey gerçekte O’ndan ibaret imiş. Zannım, hakikate yönelince sevgim de aşk oluverdi.

Ebedi sevgi ezelde takdir edildiyse bu kader kaza ile önlenebilir mi?

Cihanda eski usuldür fayda arayan zararı da istemiş olur Sevgili isteyen eziyete hazırlanmalı; define arayan yılanı göze almalıdır.

Dünyada ümit bir direktir.

Bende mecnun’da olduğundan daha fazla aşıklık kabiliyeti, sevmeye doğal eğilim var. Gerçek aşık benim Mecnun’un sadece adı var.

Bahçivan gül bahçesini sele versin (su ile mahvetsin), bosuna yorulmasin;/Çünkü bin gül bahçesine su verse de senin yüzün gibi bir gül açilmaz.

Evlad can cevherine bedeldir; evlad bırakan ad bırakır.

Selâm verdim; rüşvet deyüldür diye, selâmım almadılar.

Tanrım, aşk belasıyla beni tanıştır bir an bile aşk belasından uzak tutma beni.

Güzelliğin vasıflarını söylemek için söz çoktur; ama güzelliğin tatlılığına hiç söz yoktur.

Cânı içün kim ki cânânın sever cânın sever, Cânı kim cânânı içün sevse cânânın sever.

Varlık gam tuzağıdır hür olmak yoklukladır.

Söylesem tesiri yok; Söylemesem gönül razı değil.

Deliye hazine değil virane gerektir.

Güzellik olmasa aşk ortaya çıkmaz; aşk olmasa güzellik yüz göstermez.

Kızlar gizli gerek Gizli olduğu için değerli değil midir hazine?

Perde çek çehreme hicran günü ey kanlı şirişk Ki gözüm görmeye o mah-likadan gayrı.

Ey tabib! Aşk derdiyle başım hoş benim; yaramdan el çek sen. Bana derman hazırlama ki senin merhemlerin benim ölümüm sayılır.

Ya Rab belâ-yı aşk ile kıl âşina beni, Bir dem belâ-yı aşktan etme cüda beni.

Bana, ne gönül ateşinden başka kimse yanar, Ne de tan yelinden başka kimse kapımı açar.

Vuslat olunca ayrılıktan korkmak gerek…

Tanrım, aşk belasıyla beni tanıştır/bir an bile aşk belasından uzak tutma beni.

Aşk derdiyle hoşem el çek ilacımdan tabib Kılma derman kim helakim zehri dermanındadır.

Mende Mecnun’dan füzun aşıklık istidadı var, Aşık-ı sadık menem, Mecnun’un ancak adı var.

Cana tamah etme can elbet geçicidir.

Mey biter saki kalır. Her renk solar haki kalır. İlim insanın cehlini alsa da, hamurunda varsa eşeklik; baki kalır.

Söylesem tesiri yok, sussam gönül râzı değil.Aşk imiş her ne var âlemde.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir